Ώρα της Γης: Ελπίζω και το δικό μου μήνυμα να εστάλη!

Μήνυμα στον Κο Βελίδη [Γιώργος Βελλίδης Υπεύθυνος Επικοινωνίας WWF Ελλάς] όσον αφορά το άρθρο στην ιστοσελίδα της WWF στην Ελλάδα με τίτλο Ώρα της Γης: Μήνυμα εστάλη!.


Κύριε Βελίδη,

Πρώτα από όλα να σας συγχαρώ ειλικρινά για όσα κάνετε σε μια προσπάθεια να αφυπνίσετε τον κόσμο έτσι ώστε να ενδιαφερθεί για το περιβάλλον.

Όμως θα μου επιτρέψετε το ύφος όσον αφορά μια ερώτηση που έχω να κάνω και η οποία είναι η εξής: Πλάκα μας κάνετε; Δε νομίζω πως είμαστε ως κόσμος άξιοι συγχαρητηρίων αλλά άξιοι αποδοκιμασίας! Ο λόγος; Τυγχάνει να μένω στο βουνό στην περιοχή του Κερατσινίου και έχω την δυνατότητα να βλέπω όλο το λεκανοπέδιο. Το βράδυ λοιπόν του Σαββάτου, αποφάσισα να καταγράψω το γεγονός ανεβαίνοντας στην ταράτσα της πολυκατοικίας στην οποία μένω, στις 20:15. Αυτό που περίμενα ήταν να καταγράψω το βαθμιδωτό κλείσιμο των φώτων επηρεασμένος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που μιλούσαν για παγκόσμια πρωτιά των Ελλήνων όσον αφορά τις συμμετοχές. Το αποτέλεσμα; Καμία διαφορά! Καμία... Παταγώδης αποτυχία. Και δική σας, και δική μας. Ξέρω πολύ καλά τι λέω και μιλάω με αποδείξεις. Ένιωσα γραφικός, ένιωσα μοναξιά, ένιωσα απογοήτευση. Έμεινα επάνω 1 ώρα, σκεπτόμενος το ενδεχόμενο να είχαν σβήσει όσοι συμμετείχαν τα φώτα των σπιτιών τους 10 λεπτά νωρίτερα ή 15... έτσι σκέφτηκα να μείνω να καταγράψω την βαθμιδωτή επαναφορά των φώτων. Αμ! δε! Τίποτα. Ξανά. Όπερ μεθερμηνευόμενον, η αποτυχία ήταν πλέον εμφανής με το χειρότερο της πρόσωπο.

Από το βράδυ του Σαββάτου κατάλαβα κάτι που αν και το ήξερα εδώ και 32 χρόνια, πίστευα πως ίσος και να έχουμε καταφέρει να το ξεπεράσουμε, κάτι που δεν επαληθεύτηκε τελικά. Κατάλαβα λοιπόν πως ο Έλληνας έχει εύκολα τα κλικ αλλά δύσκολη τη συμμετοχή. Αν γινόταν αύριο ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος και επιβιώνανε 10 άνθρωποι από διάφορες εθνικότητες αλλά με κάποιο "μαγικό" τρόπο μπορούσαν να επικοινωνήσουν, τη στιγμή που θα καθόντουσαν με κατήφεια σκεπτόμενοι την καταστροφή που έχει συμβεί, ο Έλληνας θα σηκωθεί, θα τους φωνάξει "Τι καθόμαστε μωρέ και κλαίμε τη μοίρα μας; Σηκωθείτε πάνω, εμπρός! Όλοι μαζί να ξαναφτιάξουμε τον κόσμο!" και θα έδινε μια πέτρα στον Γερμανό. "Σηκωθείτε αδέρφια όλοι! Όλοι μαζί να χτίσουμε ξανά τον κόσμο μας!" και θα έδινε ένα κομμάτι ξύλο στον Ισπανό. Θα τους έβαζε στη σειρά, αυτοί θα φωνάζανε από ενθουσιασμό, και θα τους έστελνε να ξεκινήσουν τα έργα. Εκείνος φυσικά θα πήγαινε λίγο παραπέρα να πάρει έναν υπνάκο να ξεκουραστεί από την ενέργεια που κατανάλωσε στην εμψύχωση! Αυτό είμαστε κύριοι, σας αρέσει ή όχι, αυτό είμαστε. Πρώτοι στα λόγια, τελευταίοι στις πράξεις. Όταν η κουβέντα φτάνει στις πράξεις όλοι λίγο-πολύ σιγομουρμουρίζουμε για τα κοκοψίνια με τα κοκοψόψαρα.

Μοναδική όμορφη αλλά δυστυχώς μεμονωμένη εικόνα; Στην απέναντι ταράτσα, πλένουν για τα προς το ζην όλη μέρα και πολλές φορές τους παίρνει το βράδυ, μοκέτες και χαλιά. Όταν βραδιάζει λοιπόν ανάβουν ένα φως να βλέπουν. Εκείνο το βράδυ το φως ήταν κλειστό και κάποια στιγμή είδα 2 μικρά κοριτσάκια να βγαίνουν από την πόρτα της ταράτσας τους με κεράκια. Είχαν ανέβει να δούνε την "επιτυχία" της ώρας της Γης. Φυσικά δεν είδαν καμία διαφορά δυστυχώς. Αν αυτό σας εμπνέει λυπάμαι. Αν αυτά δεν σας πορώνουν λυπάμαι ξανά. Τα μικρά παιδιά είναι και το μέλλον αλλά και το καλύτερο παρόν. Αν τα απογοητεύουμε πως θα τα πείσουμε αύριο να συνεχίσουν να συμμετέχουν μπας και διορθόσουμε μαζί όσα εμείς έχουμε κάνει;

Τέλος θα μου επιτρέψετε το ειρωνικό ύφος όσον αφορά την επιτυχία της διοργάνωσης. Σε μια επίσκεψη που έκανα εκείνο το βράδυ στην σελίδα σας είδα πολλά γνωστά ονόματα εταιρειών που είχαν μπει να δηλώσουν με χαρά πως θα συμμετάσχουν στην ώρα της Γης. Εταιρείες που φυσικά θα ήταν κλειστές βράδυ Σαββάτου οπότε όπως καταλαβαίνετε μπήκαν "μυριζόμενες" την διαφήμιση του να εμφανιστούν ως οικολογικοί υποστηρικτές και την μεθεπόμενη το πρωί με τσίτα τα ρυπογόνα τους γκάζια να μας ντουμανιάσουν για μια ακόμα φορά, στον βωμό της παραγωγής των θεάρεστων προϊόντων τους που δίχως αυτά δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή. Πλούσια σε Ε, σε χρωστικές και ποιότητα.

Αν αυτή ήταν η επιτυχία που στοχεύατε την είχατε. Αν όμως δεν ήταν αυτή τότε θα πρέπει να σκεφτείτε άλλους τρόπους να πείσετε τον κόσμο να συμμετέχει σε ότι διοργανώνετε. Αν τώρα νομίζεται πως είναι όμορφο να λέμε ψέματα επειδή δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να τα επαληθεύσουν τότε λυπάμαι για πολλοστή φορά. Ψέματα μας λένε πολλά, οι πολιτικοί μας, αν κι εσείς που έχετε σκοπό να μας αφυπνίσετε, να μας ενημερώσετε και να μας οργανώσετε να αντισταθούμε υγιώς στην λαίλαπα του καταναλωτισμού που γονατίζει τον πλανήτη, τότε δε θα πω λυπάμαι αλλά ντρέπομαι ανακαλύπτοντας πως δεν υπάρχει ελπίδα καμιά!

Λυπάμαι αν σας κούρασα και σας ζητώ συγγνώμη αν υπήρξα ειρωνικός ή στιγμές αγανάκτησα. Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να συνηθίζω και δεν αγανακτώ. Ξέρω πως δεν υπάρχει ελπίδα καμιά και ο δρόμος του ενδιαφέροντος για το μέλλον του πλανήτη, ενός τόσο όμορφου πλανήτη είναι αδιέξοδος. Εγώ θα συνεχίσω να υποστηρίζω όσες περισσότερες οργανώσεις μπορώ, όπως μπορώ. Όμως αν φτάνουμε το 2009 να κάνουμε χρήση της λέξης "Εγώ", τότε τα πράγματα είναι σκούρα, κατράμι, πίσσα...


Στρατής Κοντέλης

Υ.Γ.: Ένα σύντομο βιογραφικό για εμένα για να έχετε μια εικόνα ποιος σας στέλνει αυτό το email. Είμαι 32 χρονών, μένω μόνος, ξοδεύω τις απογευματινές και βραδινές ώρες στο σκοτάδι έχοντας ως μόνο φως το φως που προέρχεται από το μόνιτορ μου εργαζόμενος. Δεν έχω αυτοκίνητο, δεν έχω κατοικίδιο σε διαμέρισμα, υποστηρίζω οικονομικά και δραστικά οργανώσεις σαν τη δική σας αλλά προς το παρόν όχι την δική σας ακόμα, και τέλος έχω υπογράψει τον μισό πλανήτη σε petitions [αιτήσεις διαμαρτυρίας] βάζοντας φαρδιά πλατιά το όνομά μου με υπερηφάνεια ακόμα κι αν έρθουν όλες αυτές οι καπιταλιστικές-καταναλωτικές κότες να με κόψουν κομματάκια. Όσα κομμάτια με κόψουν τόσες υπογραφές θα συνεχίζω να βάζω.